YANGIN EVİ
I
İsyan, yakarışa karıştı
Bir tarafta minnet
Bir tarafta cinnet
Bu topraklarda millet
Serde olana değil de
Yerde olana şaşırdı
Ucuzlamış halk masallarında
Canlar pazarlanır yok pahasına
Ödenir bedeller masalarda
Dur daha;
Gelmedi kemik sırası
Geçtin mi halktan da
Aşacaksın sıratı
II
Devlerin kükremeleri
Harf harf sayfalara geçti
Kalemi alan yazdı
Yazıyı okuyan sildi
Kelimelerin nefesi bitti
Tükenmez kurşunları
Yavaş yavaş tükendi
Sesler yankılandı bulutta
Gök yağmura kesti
Lal oldu gürledi sema
Sudan doğdu kuma çaldı
Sabah çocuklar eksik uyandı
İp kimde kukla kim
Sahneyi kuran kim
Piyesin ortasında
Sufleyi veren kim
Yarım çocukları
Dört yaşama bölen kim
Ben mi yoksa
Bizden ötürü ben mi
Yoksa
Sizden korkan siz mi
III
Aynı çamura adım atar
Zaman denilen katar
Çıkmaz, sürekli batar
Bugün de gelecekler
Gün ağarmadan önce
Ufukta bekleyen ateşler
Biçare ılımlı sobaları
Tutuşmamış umutları
Teker teker söndürecekler
Cesetler saçılacak kül kül
Her yanı kaplayacak gri tül
Yoksa bir yolcu mu gelen
Gecenin bu aydın saati
Elinde ufacık umut nişanesi
Bir görünür bir kaybolur
Zordur gölgenin esareti
Göklerde çiseleyen
Ele avuca gelen
Bu küller de neyin nesi
IV
Duvarın ardında bir kral
Elinde taç yanında utanç
En arkada gülümsüyor
Binlerce hezeyan aç biilaç
Pamuktan tahtın dikeni
Anlatıyor uzun bir masal
Kanla dolmadan önce de
Toprak vardı yeryüzünde
Toprak öyle bir varlık ki
Durmaz akar elden ele
Evvela yaşamı sarar
Sonra insana bakar
En sonunda krala tapar
Konuşlanır cesetlerde
V
Zindana evrilmiş bahçe
Ekilmez olmuş neşe
Biçilmez olmuş barış
Bir harp meydanında
Hayalet olmuş güneş
El dikeni değil
Gülü yoldu
Aşk şiirleri de
Derde kedere
Acıya soldu
Yasak bahçenin arzusu
Yarattı insanın hamurunu
Yoğuruldu tüm ruhlar
Öldürdü ilk kılavuzu
Kimse kimseyi tanımıyor
Herkes herkesi tanıyor
Evvela günahlar düşleniyor
Sonra da tövbenin avuntusu
VI
Satılmadığından gerçeğin bedeli
Çalınan kelimeler yarattı şiiri
Ve şimdi cesaretin ilk vaadi
Atıldı kapalı kapıların üstüne
Satırlara haciz geldi
Kapılar sürgülendi yine
Göz yanıldı gönül kandı
Belli belirsiz bir görüntüye
İlk bakışta umut nişanesi
Girince insanın ömrüne
Dönüştü ateşten küle
İçten içe kor tutan yürekte
Duman kokusu içimize sindi
Biz yangını ev bildik
VII
...
Yorumlar