SMAİLAGİC NEDEN KÜSTÜ?
Küçükken bir masal anlatılırdı bize,
Dünya güzel bir yer, diye.
Bir şahikalıkta bulacaktık kendimizi,
Şimdi neredeyiz?
İhtiras ve hiddetin pençesinde.
Öylece serilmiş uzanıyoruz,
Kararmış yüreklerin gölgesinde.
Smailagic neden küstü?
Bahtiyar olacağına inanan insan,
Yetinir mi sadece yaşamakla?
Sığar mı, ölüme sığdığı gibi
o namütenahi gayba.
Serkeş ruhlar da biat etti
tutundu bir manaya.
Biz kaybolmuşlara ne hacet
Diğerkâm kavuşmalar,
nüktedan cümleler...
Hasbelkader rast gelinen
o güzel günler.
Şimdi bir meleğin düşünde.
Süzülüyor kavlen cennete.
Smailagic neden küstü?
Hâlin gidişatı bambaşka manalar ördü.
Duvarları yıkılmış o münzevi yüreğine.
Smailagic, karar aşamasında;
Tam teşebbüs etmedi dargınlığa,
Bir umut besliyor hâlâ.
Her ne kadar usansa da,
İstemediği yükleri sırtlasa da.
Bir türkü misali dolaşır dilde.
Yaşamak insanın tek tesellisi.
O da olmasa geriye ne kalır ki.
Ya ummadığımız bir kapı,
Ya da karanlığın derûnî nefsi.
Yorumlar