UFAK DÜŞLERİN BÜYÜK KIRIKLIKLARI
Duvarda asılı tablo
resmediyor hülyayı,
Ufak bir el uzanmış
selamlıyor dünyayı.
Uzan — ne olur uzan
tut şu buzdan ellerimi.
Tek istediğim biraz sevilmek.
O da olmuyorsa
bana yeter:
Nefes aldığını bilmek.
Hayat öyle bir uçurum ki
manzarası bile yok;
tek görünen
karanlığın bilmecesi.
Ben mi eksiktim,
tamamlanamadım?
Yoksa bir kabusta mıyım,
uyanamadığım?
Ya da bir tabuttayım.
Çakın çivileri!
(kapatın ışığımı)
Farz sanılan aydınlıklardan
sıyırın bakışlarımı
Kainat dediğin mekan
Bir çocuk hevesi mi?
(Öyleyse)
Zaruri soluklardan
arındırın nefesimi.
Yorumlar