Mevta

 

MEVTA

Kesmez güneşin batışı

Şerh koyma karanlığıma

Ben zaten göremem

     Açmaz insanı bedenin ayrılığı

     Uyandırma varlığımı dünyaya

     Bırak,

             bırak.

Öyle kalsın
Gömseler de dirilemem