Kara Kefen

 

KARA KEFEN

Kara bir kefen

Giydirmişler cansız bedenime

Ruhum karaymış

Söylediler durmaksızın

— Ruhu karadır bu insanın

Durun, yeter artık

— Yetmez

 namussuzdu bu adam

Dayanamıyorum sözlerinizi dinlemeye

  susun, konuşmayın

 — Sustuk

 cezası ilelebet sürsün dediler

Öyle söylemeyin

Konuşun

Namussuzum ben
Hırsızım

Bedenim ruhumu gasp etti

Utanmazım

Beyaz kefeni bile karartır

Simsiyah yapar ruhum

İyilik mana bulamadı bende

Bağırsam da

Haykırsam da
  nafile.

Girmişim çoktan kara kefene